24 kwietnia 1916 roku w stolicy Irlandii, Dublinie, wybuchło powstanie narodowe przeciwko trwającej prawie siedem wieków, okupacji brytyjskiej. Ponieważ rozpoczęło się ono w drugi dzień Świąt Wielkanocy, w późniejszym okresie zostało nazwane „Powstaniem Wielkanocnym” (w języku irlandzkim: „Éirí Amach na Cásca”).

Bunt został wzniecony przez, liczącą około 2000 ludzi, grupę młodych Irlandczyków, którzy należeli do Armi Obywatelskiej Jamesa Connolly’ego oraz do sił Irlandzkich Ochotników. Początkowo powstańcy odnieśli kilka drobnych sukcesów: opanowali gmach dublińskiej poczty oraz kilkanaście innych, ważnych budynków w mieście. Natychmiast proklamowano powstanie państwa Irlandzkiego. Jego premierem miał zostać Patrick Pearse.

Działanie powstańcze nie spotkały się jednak z przychylną opinią ze strony mieszkańców miasta. W tej sytuacji wojska brytyjskie potrzebowały zaledwie kilku dni, by za pomocą artylerii rozbić oddziały buntowników. Przy okazji uległo zniszczono wiele zabudowań. Spore straty materialne poniosła ludność cywilna. Ta klęska, kosztowała Irlandczyków śmierć około pięciuset ludzi.

Większość mieszkańców Irlandii była od początku przeciwna powstaniu. Sytuacja jednak uległa radykalnej zmianie po tym, jak Brytyjczycy, chcąc ukarać rebeliantów, skazali ponad stu z nich na karę śmierci. Zdążyli wykonać tylko 16 wyroków, zanim pod naciskiem międzynarodowej opinii publicznej, zostali zmuszeni do zmiany swojego podejścia. Od tego momentu można odnotować wzrost świadomości narodowej Irlandczyków. Idea, powstania niezależnej od Wielkiej Brytani Republiki Irlandzkiej, znajdywała od tej pory coraz więcej zwolenników. Brytyjczycy wystraszyli się tej nagłej zmiany. Zaczęły się masowe aresztowania, w których zatrzymano około 2,5 tysiąca ludzi. To jeszcze bardziej zaogniło i tak już bardzo napiętą sytuację. Skrajnie nacjonalistyczne ugrupowania stały się nagle bardzo popularne wśród społeczeństwa irlandzkiego. Brytyjczycy popełnili serię horrendalnych błędów politycznych, które w przyszłości miały ich drogo kosztować. Jeden z ocalałych powstańców, Michael Collins, rozpoczął odbudowę organizacji Irlandzcy Ochotnicy. To właśnie w wyniku jego działań powstała, słynna na cały świat, Irlandzka Armia Republikańska, w skrócie „IRA”. Organizacja ta działa przez cały wiek XX. Po utworzeniu państwa Irlandzkiego w 1949 roku nie zawiesiła ona swojej działalności. Domagała się włączenia do Irlandii także tej części wyspy, która pozostała pod władzą Wielkiej Brytanii.

Dało to początek długiej i krwawej wojnie domowej. 24 kwietnia 1916 roku w stolicy Irlandii, Dublinie, wybuchło powstanie narodowe przeciwko trwającej prawie siedem wieków, okupacji brytyjskiej. Ponieważ rozpoczęło się ono w drugi dzień Świąt Wielkanocy, w późniejszym okresie zostało nazwane „Powstaniem Wielkanocnym” (w języku irlandzkim: „Éirí Amach na Cásca”).