Śmigus-dyngus, zwany także czasami „oblańcem”, „polewanym”, „oblewanym” albo „włóczebnym” to prasłowiański, pogański zwyczaj, który przeniknął do kultury i tradycji chrześcijańskiej i obecnie należy do elementów ludowych Drugiego Dnia Świąt Wielkanocnych. Obecna nazwa „śmigus-dyngus” to zlepek powstały z dwu różnych nazw. Śmigus był słowiańskim zwyczajem, który polegał na tym, że symbolicznie bito witkami wierzbowymi albo palmami po nogach oraz oblewano się wzajemnie wodą. Miało to być znakiem wiosennego oczyszczenia i obmycia z brudu oraz grzechu.

Niemiecki słowo „dingen”, od którego pochodzi polskie „dyngus” znaczy tyle co „wykupywać”. Niektórzy językoznawcy pochodzenie słowa „dyngus” upatrują w wydanym w 1570 roku, dziele Cypriana Bazylika. Jest to Leksyn diabłów, czortów i innych złych duchów. Wśród nich, autor książki, wymienia również stwora o imieniu „Dyngus”. Dyngus polegał na odwiedzinach, którym towarzyszył najczęściej poczęstunek oraz wzajemne obdarowywanie się prezentami. Był to świetny sposób na urozmaicenie swojej diety, zwłaszcza jeżeli było się biedakiem. Wystarczyło udać się w odwiedziny na dwór. Skąpiących poczęstunku gospodarzy czekały kary, w postaci niewybrednych psikusów, które miały być zapowiedzią przyszłorocznego pecha.

Podczas dyngusowych odwiedzin zbierano zazwyczaj datki. Do tej pory, w niektórych miejscowościach – m.in. na Opolszcyźnie – podczas tzw. „chodzenia z niedźwiedziem” zbiera się pieniądze.

Śmigus-dyngus, zwany także czasami „oblańcem”, „polewanym”, „oblewanym” albo „włóczebnym” to prasłowiański, pogański zwyczaj, który przeniknął do kultury i tradycji chrześcijańskiej i obecnie należy do elementów ludowych Drugiego Dnia Świąt Wielkanocnych.