Święcenie pokarmów to zwyczaj, który już przed drugą wojną światową znany był na terytorium niemal całej Polski. Wyjątkiem są tutaj Kaszuby. Według badań statystycznych, przeprowadzonych w 2000 roku, na stu Polaków, aż dziewięćdziesięciu pięciu bierze udział w wielkosobotnim święceniu pokarmów.

Pierwotnie święcenie odbywało się na domach szlachty i arystokracji. Ksiądz, po wcześniejszym umówieniu, był przywożony na dwór, gdzie pokrapiał wodą święconą wszystkie potrawy, które miały być spożywane przez jego mieszkańców w czasie świąt. Zabierało to jednak bardzo dużo czasu i w końcu, zaczęto przenosić święcenie do kościołów.

Mimo to, jeszcze w pierwszej połowie XX wieku często zdarzało się, że wierni przywozili do poświęcenia wszystkie pokarmy, które zamierzali umieścić na stole wielkanocnym. Tradycja nakazywała również, by po zaraz powrocie do domu z poświęconymi pokarmami w koszyczku obejść dom trzykrotnie, w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu wskazówek zegara.

Poświęcony w Wielką Sobotę pokarm powinien znaleźć się na stole wielkanocnym, do którego zasiada się w Niedzielę Wielkanocą. Uroczyste śniadanie rozpoczyna się dzieleniem jajkiem. Dopiero wtedy można przystąpić do spożywania śniadania. W niemal każdym polskim domu na stole, obok jajek, znajduje się babka drożdżowa. Na dworach i w bogatszych domach centralne miejsce na stole zajmował podobno pieczony prosiak z pisanką w pysku.