Życzenia, wielkanocne, świąteczne, miłosne, walentynkowe

Są dwa momenty w czasie trwania Świąt Wielkanocy, które są bardzo lubiane przez wszystkie dzieci. Pierwszym z nich jest śmingus-dyngus, drugim zaś – święcenie pokarmów.

W Wielką Sobotę, zgodnie z obowiązującą tradycją, idziemy święcić jaja – które są symbolem nowego życia – a także mięso, chrzan, chleb oraz owoce cytrusowe i świąteczne ciasta. Poświęcone powinny być wszystkie rodzaje pokarmów, które znajdą się na stole podczas świąt. Oprócz jedzenia, w wiklinowym koszyku – przystrajanym najczęściej bukszpanem – koniecznie muszą się znaleźć pisanki oraz figurka baranka. Baranek jest symbolem zmartwychwstałego Chrystusa; może być on zrobiony z ciasta lub z masła. Obecnie jednak najczęściej jest on wykonany z białego cukru lub z czekolady.

Poświęcone w Wielką Sobotę pokarmy przyjęło się określać mianem „święconki” albo czasami „święcone”. Zwyczaj święcenia pokarmów jest popularny na terenie całej Polski oraz w niektórych regionach Słowenii, Austrii i Niemiec. Dawniej, święcenie potraw odbywało się w kościołach. Ta tradycyjna forma jest wciąż kultywowana przez mieszkańców południowej części Austrii oraz tych regionów Słowenii, które są zamieszkiwane przez mniejszość niemieckojęzyczną. W części miejscowości na terenie Polski święcenie nie obywa się w kościele, a przed nim lub też w pobliżu domów katechetycznych. Wierni ustawiają tam duży stół, na którym układają przyniesione przez siebie koszyki z jedzeniem. Święceń dokonują kapłani, ale mogą ich zastąpić również diakoni lub lektorzy, którzy złożyli odpowiednie śluby.